Chondryt to najpowszechniejszy rodzaj meteorytu kamiennego (stanowi ok. 86% wszystkich spadków), który nie uległ przetopieniu od czasu powstania Układu Słonecznego.
Chondry: Małe, kuliste ziarna (zazwyczaj o średnicy ok. 1 mm), które powstały z zastygłych w kosmosie kropel stopionej materii.
Wiek: Są jednymi z najstarszych znanych materii – ich wiek szacuje się na ok. 4,56 miliarda lat.
Podstawowe grupy:
Zwyczajne (H, L, LL): Najczęstsze; różnią się zawartością żelaza (H – wysoka, L – niska, LL – bardzo niska). Przykładem jest słynny meteoryt Pułtusk (typ H5).
Węgliste (C): Bardzo rzadkie i cenne; zawierają wodę, związki organiczne, a nawet aminokwasy (np. meteoryt Allende).
Enstatytowe (E): Bogate w minerał enstatyt, powstały w środowisku ubogim w tlen.
Jak rozpoznać chondryt?
Większość okazów wykazuje właściwości magnetyczne dzięki drobinom metalicznego żelaza. Na świeżym przełamie często widać charakterystyczne „kuleczki” (chondry) oraz metaliczne błyski. Zewnętrzna powierzchnia świeżego spadku pokryta jest czarną skorupą obtopieniową.
Ceny mniejszych fragmentów (np. 1–2 g) zaczynają się od kilkudziesięciu złotych, ale unikalne okazy lub rzadkie chondryty węgliste mogą kosztować tysiące złotych.
